Mijn hersenschudding – Deel II

 

In mijn vorige blog schreef ik dat ik weer aan het werk mag, aldus de arts op de huisartsenpost. Ik werk zelf in een ziekenhuis dus ik bel op, leg voor wat er gebeurt is en zij geven aan, blijf deze week thuis. Neem je rust en wees voorzichtig. Dat advies neem ik ter harte. De dagen en weken die volgen worden mijn klachten erger en erger. Ik verdraag niks. Ik heb een slaapmasker omdat het daglicht mij misselijk maakt. Ondertussen komt de verhuizing dichterbij. Ik kan niks. Als ik mijn hoofd te snel van beweeg ben ik misselijk. Ik werk nog altijd niet. Eind maart besluit ik toch weer een dag te werken. Dit is het moment waarop ik mij realiseer dat het echt heel slecht gaat. Ik weet niet meer hoe ik thuis gekomen ben.

Op naar de huisarts

Mijn huisarts is van mening dat het 6 weken duurt. Ook als ik “al”10 weken verder bent, moet ik geduld hebben. Ik wil graag naar een specialist. Uiteindelijk krijg ik een foto van mijn elleboog deze blijf pijn doen. Ook vraag de huisarts een schedelfoto aan. In het ziekenhuis kijken ze raar op, een schedelfoto bestaat niet meer. Na overleg maken ze een CT scan van mijn schedel. Geen breuken te zien. Gelukkig!

Na de verhuizing ben ik meteen overgestapt naar de huisarts in de buurt. Gelukkig zag zij wel de ernst van de hersenschudding in en stuurt mij naar de neuroloog van mijn eigen ziekenhuis. De neuroloog stuurt mij weer door naar de neuropsycholoog.

Een neuropsycholoog is een psycholoog die zich bezighoudt met het (dis)functioneren van het brein en de relatie hiervan tot het gedrag. Een neuropsycholoog onderzoekt, evalueert en behandelt mensen met verschillend soorten hersenbeschadigingen, aandoeningen of stoornissen die invloed hebben op functies als taalverwerking, motoriek en emotie. Een neuropsycholoog werkt nauw samen met artsen, zoals neurologen, om een diagnose te stellen of om de beperkingen en gevolgen van een hersenletsel te bepalen.(bron; google)

www.hersenletsel-uitleg.nl

Doordat ik zelf in het ziekenhuis werk, heb ik voordeeltje. Als er iemand voor de MRI uitvalt krijg ik een telefoontje. Ik lig op vrijdagavond 3 juli om 19.00 in de scan. 4 maanden na de val. Ik werk nog steeds niet. De bedrijfsarts heeft ervaring met deze klachten en is daardoor behulpzaam & begripvol. Zij wil ook een goede revalidatie voor mij.

De lijnen tussen de zorgverlening zijn kort. Helaas zijn de beperkingen van corona voelbaar voor de overige zorgcapaciteit. Wat heel dubbel is, ik snap het heel goed, snap de urgentie. Maar ik voel mijn eigen hoofd elke dag veranderen, ik leef bijna prikkel loos. Dat is ook nergens goed voor, zeker niet voor herstel. Ik rijd geen auto, mijn ogen werken niet goed samen. Ik vertrouw mijn zicht niet.

Zoek zelf hulp, jij kan veel zelf doen.

Hiervoor ga ik naar een optometrist. Je kan hier zelf een afspraak voor maken. Je hebt geen verwijzing nodig. Ik ga naar de optometrist in mijn dorp.. Hij komt tot de ontdekking dat ik een prisma afwijking heb. Als ik een bril krijg aangemeten lijkt de wereld alweer zo’n stuk fijner. Er wordt bij vermeld dat ik het ieder jaar moet meten en omdat ik een hersenschudding heb, het ook kan verbeteren in de loop van de tijd.

Mijn advies is – ga zelf opzoek naar opties! Ik ben naar de chiropractor gegaan. Het heeft mij ook verlichting gegeven. Echter, dit is erg duur. Mijn vergoeding reikte helaas niet zover. En €60,- per behandeling. In het begin 2x per week tikt wel heel hard aan. Deze behandeling wordt in Nederland gezien als alternatief. Helaas, in mijn geval.

Als je zelf een hersenschudding hebt, houd vol! Mocht je zelf lezen vervelend vinden, laat dit voorlezen door iemand naast je, je collega of iemand anders in je omgeving.

Tot een volgende ! Groet Jeanine.