In Beatrixoord - Mijn hersenschudding IIII

 

Op de kop af 1 jaar na mijn val van de trap mag ik beginnen in Beatrixoord. Wat fijn, dat is wat ik graag wil. Hier wil ik revalideren. En met dank aan de revalidatiearts en bedrijfsarts
kan dat doorgaan. In mijn hersenschudding deel III lees je hier meer ver

De eerste 6 keer hebben wij les, over o.a. acceptatie. Die les maakt de meeste indruk. Door die les weet ik dat ik moet zeggen '' Het is wat het is, ik moet omgaan met de situatie hoe die nu is. Ik kan niet terug naar voor de val en ik kan ook niet 6 maanden vooruit. Dit is het. Daar werk ik mee.''

Vanuit die instelling ga ik de revalidatie in. En dat heeft, denk ik achteraf echt verschil gemaakt. Het team van de revalidatie in Beatrixoord is echt fantastisch. Ze hebben geduld, stimuleren, motiveren en zijn eerlijk. Voor mij werkt dit heel erg goed. Ook al kom ik de eerste keren zieker thuis dan dat ik heen ging. 

Ik geloof in grenzen opzoeken & overgaan om de belasting te vergroten. De eerste keer laten ze mij los in een sporthal vol mensen, lijnen, licht, lawaai. Wat een ellende.. Zoveel prikkels in 1x heb ik al een jaar niet gehad. Ik houd dit de eerste keer dan ook niet langer vol dan 10 minuten. En dat is oké. Ik loop de sporthal uit en moet echt bijkomen. De keren daarna kan ik het beter volhouden, wennen de prikkels. Dit klinkt makkelijk, maar ik ben er letterlijk ziek van iedere keer.

Naast cardio fitness en sporten in de sporthal, daar is iedere keer een andere activiteit. Heb ik ook elke donderdag een half uurtje ontspanning. HEERLIJK! Elke week een andere oefening. Niet alle oefeningen passen even goed bij mij, of bij anderen. Maar de fijnste oefeningen gebruik ik nog steeds. Daar ga ik nog wel een blog aan wijden. 

En dan heb ik ook nog gesprekken met een psycholoog. Laten wij het er op houden dat ik liever in actie ben, dan in gesprek. Ik kon er niet zo heel veel mee. Misschien ben ik er te eigenwijs voor. Ik weet het niet. Maar uiteraard heb ik mijn gesprekken iedere keer braaf gedaan.

De eerste 10 weken ben ik er 2 dagdelen per week. Daarna ga ik 1 dagdeel weer werken, en het andere ben ik in Beatrixoord. Het werken valt mij zwaar. Omdat ik mij verantwoordelijk voel voor het welzijn van patiënten. En tegelijkertijd voel ik mijzelf patiënt.. Een lastige combinatie. Het ziekenhuis is ook niet echt een prikkelarme omgeving om weer actief te zijn. Misschien moet voor mijn re-integratie route een aparte blog schrijven. Dat is een heel verhaal.. 

In Beatrixoord zet ik stappen. Ik werk hard aan de 3 doelen die wij in het begin van het traject vastleggen . Dat zijn: Ik wil weer auto rijden - Ik wil weer hardlopen - .... En? Ik denk Ik wil weer werken.. 

De eerste 2 realiseer ik! Het autorijden is echt een must, want mijn moeder brengt mij de eerste weken 2x per week & haalt mij weer op. Wat een opgave! De weken daarna rij ik met een mede-revalidant mee. En de laatste weken rijd ik zelf!.. Whoe! Wat een overwinning. Het is echt hard werken, maar om dan dat soort doelen te halen is echt zó fijn!

Hardlopen pak ik ook weer op. Ik begin op de loopband in tijdens het cardio uurtje. Later begin ik ook weer thuis. Kleine stukjes, maar het gaat wel langzaam weer beter.

Het werken is wel een andere verhaal. Ik ga er in mijn volgende blog verder op in.